Rozdział 2

**Oczami Karoliny**

Wstałam o 10.56 i poszłam się wykąpać, nalałam sobie dość dużo, gorącej wody i płyn do kąpieli. Po około godzinie wyszłam z łazienki zawinięta w ręcznik. Poszłam prosto do pokoju i otworzyłam szafę. Nagle usłyszałam jak ktoś stuka w okno. Odwróciłam się i ujrzałam Niall’a. Poczułam jak się czerwienie. Byłam w samym ręczniku! Niesmiało podeszłam do drzwi balkonowych i je otworzyłam.

- Co ty tu robisz? – zapytałam Niall’a.

-Przyszedłem się z Tobą spotkać –odpowiedział z chytrym uśmieszkiem.

- Ale mieliśmy się spotkać o 15.00 – powiedziałam zdziwiona, poprawiając ręcznik, który był w tamtej chwili moją ,,sukienką".

-Nie mogłem się doczekać żeby Cię zobaczyć – puścił mi oczko.

- Zaczekaj chwilę, muszę się ubrać.

- Jak dla mnie nie musisz się przebierać, bo i tak wyglądasz ślicznie – nadmienił farbowany blondyn.

- Zaczekaj zaraz wrócę – wybełkotałam w jego stronę, zabierając ubrania z szafy. Weszłam do łazienki i naciagnełam na siebie zestaw. Wysuszyłam mokre włosy, a następnie je rozczesałam szczotką do włosów.

Po kilku minutach wyszłam z łazienki. Niall siedział na moim łóżku i skanował mój pokój.
-Karolina! Chodź na obiad!- usłyszałam głos mamy.

- Za kilka minut przyjdę. Przepraszam Cię Niall, ale muszę już iść do zobaczenia o 15.00 –powiedziałam i poszłam na dół.

Pół godziny później wróciłam do swojego pokoju, aby przygotować się do wyjścia z Niall’em. To co zobaczyłam zdziwiło mnie. Niall nadal był w pokoju, ale w rękach miał ogromny bukiet czerwonych i białych róż. Muszę dodać, że róże to moje ulubione kwiaty. Ponadto w rękach miał jeszcze pudełeczko. Zapomniałam, że dzisiaj jest 16 lipiec, a więc moje urodziny, ale jeżeli o to chodzi to skąd on wie, że mam dzisiaj urodziny? Chociaż nie wiem czy to dla mnie, a jak tak to czy to z tej okazji. Niall podszedł do mnie i złożył mi życzenia urodzinowe i dał mi to co trzymał w rękach i powiedział, że ma dla mnie jeszcze jedną niespodziankę, zapytałam go o to ale on nic nie chciał powiedzieć.

- Dziękuje za życzenia, ale prezentów nie mogę przyjąć – podkreśliłam.

- Nie ma, za co ale jak tego nie przyjmiesz to się obrażę – powiedział smutnym głosem i zrobił smutną minkę.

Zbliżała się już 15.00 i wtedy Niall wyszedł z mojego pokoju. Zapytałam gdzie idzie, odpowiedział, że po mnie, ale nie wypada żeby wchodzić balkonem, a wychodzić z dziewczyną drzwiami. Po chwili zadzwonił dzwonek do drzwi. Zeszłam i wpuściłam Niall’a do domu. Powiedziałam rodzicom, że wychodzę i nie wiem, kiedy wrócę. Wsiedliśmy do jego czerwonego ferrari i pojechaliśmy. Po kilkunastu minutach byliśmy pod jedną z najdroższych warszawskich restauracji. Wyglądało jak by była zamknięta nie było ani jednej osoby. Zapytałam Niall’a czy ta restauracja jest czynna on stwierdził, że tak. Gdy weszliśmy do środka zza stołów wyskoczyli moi i Niall’a przyjaciele i zaczęli śpiewać sto lat. Byłam zaskoczona i zapytałam go skąd wie, że mam dzisiaj urodziny. Nie odpowiedział. No cóż. Musiał mieć swoje źródła informacji.

- Jak ci się udało zorganizować to przyjęcie w tak krótkim czasie? – zapytałam

- Po prostu udało i nie ważne jak.- odpowiedział.

W tym samym momencie podbiegła do mnie Iza, moja najlepsza przyjaciółka i złożyła mi życzenia tak samo zrobili inni goście. Impreza zaczęła się na całego, było świetnie, bo w końcu 18 lat ma się raz w życiu. Poznałam dziewczyny Liama, Louisa i Zayna. Byłam trochę nieśmiała, bo nie codziennie poznaję sie kogoś tak sławnego jak One Direction i ich dziewczyny. Wszyscy byli bardzo mili i naprawdę zaskoczyło mnie to, że w ogóle przyszli na moje urodziny. Byłam najszczęśliwszą osobą na ziemi. Poznałam One Direction!
Wypiłam kilka drinków i tańczyłam prawie z każdym, ale najwięcej razy z Niall’em. Jak goście zaczęli się rozchodzić, a było już po drugiej. zostaliśmy tylko ja, Iza, Eleonor, dziewczyna Louisa, Daniele, dziewczyna Liama, Perrie, narzeczona Zayna i całe One Direction. Po kilku minutach ciszy El zaproponowała, żeby zagrać w butelkę. Wszyscy byliśmy trochę wstawieni i zgodziliśmy się zabawa była ekstra. Zayn zaczął kręcić i wypadło na Niall’a i mulat go zapytał, która z nas mu się podoba jednoznacznie wskazał na mnie. Byłam bardzo zdziwiona i poczułam jak się czerwienie. Niall zakręcił i  popadło na mnie. Niall kazał mi pocałować, któregoś z nich. Bez dwóch zdań wybrałam blondyna. Po kilku godzinach wróciłam do domu i chciałam się przespać, ale ktoś zapukał do drzwi. Podeszłam i otworzyłam w nich stała Izabella. Bardzo się ucieszyłam, a za nią stał Harry chciał coś powiedzieć, ale Iza wtrąciła, że Harry ją błagał żeby go do Ciebie przyprowadzić. Zaprosiłam ich do środka. Żałuję, że nie zrobiłam zdjęcia mojej siostrze Sylwii, tej roztrzepanej szesnastolatce, jak zobaczyła samego Harrego Stylesa w naszym domu.

- Harry to moja młodsza siostra Sylwia – przedstawiłam ich sobie.- Sylwia to Harry Styles. – dodałam

- Miło mi Ciebie poznać – powiedział loczek.

- Mi też. – odpowiedziałam Sylwia z wielkim bananem przyklejonym do twarzy.

- Karolina możemy pogadać? – spytał Styles.

- Oczywiście – przytaknęłam.

Zaprosiłam Harrego do mojego pokoju.

- O czym chcesz porozmawiać? – zapytałam, zamykając za sobą drzwi.

- O Niallu – powiedział, czym bardzo mnie zdziwił.

-  Co mu zrobiłaś, że chodzi z głową w chmurach – spytał zielonooki, zabawnie poruszając brwiami. 

- Nic – wzruszyłam ramionami.- Dlaczego miałabym mu coś zrobić?- nie zrozumiałam.
- On coś chyba do ciebie czuje.

** Oczami Horana**

Impreza była cudowna tak jak ona. Ona jest śliczna. Nigdy nie widziałem tak ślicznej dziewczyny.
Z rozmyślań wyrwał mnie Liam, który wszedł do mojego pokoju.

- O czym myślisz? –spytał.

- O Karolinie – wybełkotałem.

- Gdzie jest Harry?- zmienił temat.

- Nie wiem, widziałem jak wychodzi z Izą – wzruszyłem ramionami.

- Czyżby on zarywał do Izabell - poruszył zabawnie brwiami.

- Tego to nie wiem – powiedziałem pod nosem.

- O czym tak rozmyślacie? – wchodząc spytał Harry.

- O tobie i Izie – dodałem zmieszanym głosem.

- Gdzie byłeś Hazza? – zapytał Li.

- U Karoliny – odpowiedział loczek.

- Niall czy ty się zakochałeś w niej? –zapytał Harold.

- Tak, ale sam nie wiem czy to ma sens. Ona jest z Polski, a ja z Londynu. Pomijając to że często wyjeżdżamy – posmutniałem.
- Jak się postaracie to wszystko będzie dobrze- pocieszył mnie loczek.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
Rozdział po WIELKIEJ zmianie :) Mam nadzieję że się podobało i czekam na wasze opinie.

Została dodana zakładka Bohaterowie. Gdyby ktoś chciał zobaczyć jak wyobrażam sobie postacie, zapraszam :)